Van bij de oprichting van het Verenigd Koninkrijk der Nederlanden was nationale eenheid het parool. Er kwamen van overheidswege dan ook allerhande initiatieven om die eenheid tussen de verscheidene bevolkingsgroepen vorm te geven, te promoten en te bestendigen. In de praktijk waren het vooral de inwoners van de Zuidelijke provincies die geconfronteerd werden met verregaande veranderingen. Zo verkreeg het Nederlands de status van nationale taal ten nadele van het Frans, werd de gulden na verloop van tijd de enige geldige munt en zag de katholieke Kerk door de hervorming van het onderwijs haar macht steeds meer ingeperkt. De reacties, zowel positief als negatief, bleven niet uit. Tijdens het colloquium zal uitvoerig aandacht worden besteed aan hoe dit alles door de Waalse en Luxemburgse bevolking, die zich nu in de periferie van het nieuwe vaderland bevond, gepercipieerd werd. De volgende vragen staan hierbij centraal: Welk discours ontwikkelde zich rond dit eenheidsdenken in het Frans- en Duitstalige Zuiden? Kwam er in tegengestelde richting eveneens een proces van beeldvorming op gang ten aanzien van de Frans- en Duitstalige gebieden? Welke thema’s speelden hierin een rol?